Telefon kontaktowy
Następnego dnia nie poszłam do szkoły. Postanowiłam się zrelaksować, przejść się po mieście. Ubierając się, odkryłam w kieszeni kurtki nie mój telefon. To była komórka tego chłopaka. „Trzeba by ją jakoś oddać” – pomyślałam. Znalazłam w pamięci aparatu hasło „mama” i numer. Wahałam się, czy dzwonić, bo co, jeśli on umarł? W końcu jednak zadzwoniłam, tyle że ze swojej komórki, by matka tego faceta nie pomyślała przypadkiem, że to dzwoni jej syn. Powiedziałam, że wczoraj to ja wezwałam pogotowie i zapytałam o stan zdrowia syna. „O mój Boże, tak się cieszę, że pani dzwoni – usłyszałam. – Lekarze mówią, że gdyby nie pani, Jacek już by nie żył!”. Ta kobieta powiedziała mi, że ma on liczne obrażenia wewnętrzne i uraz głowy, przeszedł operację, ale rokowania są dobre. No i że chce osobiście mi podziękować, że gdy tylko wyjdzie ze szpitala od syna, to mnie odwiedzi... Jakoś ją przekonałam, że to niepotrzebne. Obiecałam, że przyjdę do szpitala i oddam jej tę komórkę. Zaraz tam pojechałam. Zobaczyłam przez moment „mojego” chłopaka. Leżał pod kroplówką, spał.
W następnych dniach dzwoniłam jeszcze dwa razy do jego mamy, by spytać o zdrowie syna. Gdy usłyszałam, że jest po drugiej operacji i że jego stan się poprawia, przestałam się sprawą interesować. W następnych tygodniach prawie nie myślałam już o tej historii. Zbliżał się koniec roku szkolnego, miałam mnóstwo roboty. No i doczekać się już nie mogłam wakacji. I właśnie wtedy, prawie trzy miesiące po wypadku, odebrałam telefon. Ktoś dzwonił z nieznanego mi numeru. To był Jacek! Zapytał, czy może mnie odwiedzić, bo chciałby mi podziękować za ocalenie życia. Umówiłam się z nim więc na następny dzień. Przyszedł z bukietem tak ogromnym, że przez wizjer widziałam tylko kwiaty. Wszedł, zrobiłam coś do picia... „To na jakim filmie byłaś ostatnio? – zapytał, gdy usiadłam. – Bo, jeśli dobrze zrozumiałem, lubisz chodzić do kina...”. Zdziwiłam się, że tak dobrze pamięta tamte chwile i moją gadaninę, przecież musiał być wtedy w niezłym szoku... Odpowiedział szczerze, patrząc mi w oczy: „Wiesz, gdy leżałem w szpitalu, wiele razy myślałem o tobie. I marzyłem o tym, żeby kiedyś cię jeszcze spotkać...”. Poczułam się tak wzruszona, że nie wiedziałam, co powiedzieć. Zaczęliśmy więc rozmawiać o sobie. Opowiadał mi, co robi – był na drugim roku polonistyki. Okazało się, że interesuje go poezja francuska i kino, nie tylko francuskie. Zaimponował mi bardzo sposób, w jaki mówił o filmach, które znałam. I zauważyłam dopiero wtedy, jak bardzo jest przystojny. No cóż, wcześniej widziałam go albo umierającego, albo w szpitalu, w otoczeniu kroplówek i plastikowych rurek, więc w ogóle nie zwracałam uwagi na takie rzeczy... Jacek siedział wtedy u mnie do późnego wieczora. Załapał się nawet na rodzinną kolację. Kiedy wychodził, odprowadziłam go do windy. Wyszłam z nim na klatkę schodową, popatrzyłam niepewnie, zastanawiając się, czy zaproponuje następne spotkanie. I nagle... zaczęliśmy się całować jak szaleni.

Minął rok, a my jesteśmy parą, zakochani w sobie z każdym dniem coraz bardziej. Myśleliśmy już nawet o tym, by zamieszkać razem tuż po mojej maturze. Uznaliśmy jednak, że to trochę za wcześnie, no i finansowo byśmy nie dali rady. Ale spędzamy ze sobą każdą wolną chwilę i jestem głęboko przekonana, że Jacek jest mężczyzną mojego życia. Policja jakimś cudem znalazła sprawcę tamtego wypadku. Dostał trzy lata w zawiasach. Wzięto pod uwagę okoliczności łagodzące – słaba widoczność, to, że był trzeźwy, Jacek przechodził nie na pasach. Fakt, że kierowca uciekł z miejsca wypadku, wytłumaczono szokiem. Rodzice Jacka byli oburzeni, że sąd tak łagodnie potraktował tego kierowcę. My mamy co do niego mieszane uczucia. Z jednej strony nie powinien jechać za szybko, a już na pewno uciekać z miejsca wypadku. No i omal nie zabił Jacka! Z drugiej – w pewnym sensie powinniśmy być mu wdzięczni. Przecież gdyby nie on, nigdy byśmy się nie spotkali...