Naprawdę niewiele brakowało, by Chris porzucił swoje marzenia o graniu w filmach. Gdy dwa lata po ukończeniu college’u (studiował literaturę angielską na uniwersytecie w Berkeley) zaczął chodzić na castingi, ciągle odsyłano go z kwitkiem. Porażki zniechęciły go do tego stopnia, że spakował się i kupił bilet w jedną stronę, do Nowego Jorku, by tam spróbować szczęścia na deskach któregoś z teatrów. Hollywood upomniało się o niego dosłownie w ostatniej chwili. „To było tak, jakby jakaś wyższa siła dała mi wskazówkę. Na tydzień przed planowanym wyjazdem, gdy już wymówiłem mieszkanie, dostałem aż trzy propozycje, z czego jedna była moją pierwszą rolą w filmie” – wspomina po latach Chris.

Książę na lotnisku
Przedsmak popularności (choć nieporównywalnej z tą, którą przyniósł mu „Star Trek”) aktor miał pięć lat temu, tuż po premierze „Pamiętników księżniczki 2”. „Kiedyś na lotnisku zobaczyły mnie jakieś dzieciaki. Usłyszałem, jak szepczą między sobą: »To ten gość z filmu«, ale gdy odwróciłem się w ich stronę... uciekły” – mówi ze śmiechem Chris. „Poza nielicznymi chwilami byłem anonimowy i mogłem chodzić, gdzie i z kim chciałem. To było super”.Teraz gwiazdor musi bardzo uważać na to, co robi, bo każdy jego krok śledzą paparazzi. Wszędzie, gdzie się pojawia, towarzyszą mu też liczne, zakochane w nim fanki. Chris nie powinien się dziwić, że chcą zwrócić na siebie jego uwagę. Sam sobie zrobił niezłą reklamę, mówiąc: „Moja mama wbiła mi do głowy proste zasady: zawsze otwieraj dziewczynie drzwi, mów »proszę«, »dziękuję« i odsuwaj jej krzesło w restauracji. Mój pomysł na randkę to przytulna knajpka, przygaszone światła, pyszne jedzenie i lampka wina. Nie przyszłoby mi do głowy zapraszanie dziewczyny na kręgle”. Popularność odebrała Chrisowi anonimowość, ale za to dzięki niej stał się bardziej pewny siebie. „Kiedyś byłem nieśmiały. Teraz już nie muszę codziennie sobie powtarzać, że jestem świetnym kolesiem, który ma wiele do zaoferowania i z którym każda dziewczyna byłaby szczęśliwa” – wyznaje.

Cokolwiek się zdarzy „Star Trek” przyniósł mu popularność, ale w Hollywood różnie bywa. Jeden gorszy film i może to być koniec kariery. Na szczęście aktor ma do siebie i do tego, co robi, zdrowy dystans. „Nie muszę być gwiazdą. Pracowałem już w restauracji i w piekarni. Przez chwilę byłem nawet złotą rączką (krótką chwilę, bo nie odróżniałem młotka od śrubokrętu ;-)). Nic się nie dzieje bez powodu. Najważniejsze, by uczyć się na własnych błędach” – mówi Pine. „Wierzę w karmę, uważam, że dostajemy z powrotem to, co daliśmy światu. Mam nadzieję, że nie nabroiłem za bardzo i spotkają mnie w życiu same miłe rzeczy” – dodaje. I tego mu właśnie życzymy ;-).