Wylogowana
Bezproblemowe pozornie życie Doroty zmieniło się, gdy dziewczyna poszła do pierwszej klasy dobrego liceum. „Dostałam się tam, bo dyrektor jest znajomym ojca – opowiada. – Inaczej pewnie by mnie nie przyjęli, nie byłam orłem. I od razu okazało się, że będę miała kłopoty. To już nie było moje gimnazjum, w którym znałam nauczycieli, miałam na nich patenty. W liceum trzeba było zakuwać, a na to nie miałam czasu. Bo jak go znaleźć podczas surfowania?”. Po dwóch miesiącach miała pełen zestaw jedynek. Nie mogła tego ukryć, bo dyrektor poinformował ojca Doroty o ocenach córki. „Wcześniej tata niezbyt interesował się moją nauką – mówi Dorota. – Wystarczało mu, że miałam czwórki, jakąś piątkę, kilka trójek. Nie miał dla mnie czasu, zwykle zamieniał ze mną góra kilka słów dziennie, a teraz zaczął pytać, co mnie gryzie, dlaczego nie radzę sobie w szkole. Mama też się przejęła. Myśleli, że jestem zestresowana i wszystko przez to i gdyby nie mój brat Maciek, który powiedział im, że całymi dniami przesiaduję przy kompie, nie domyśliliby się, w czym problem”. „Uświadomiony” przez syna ojciec Doroty z miejsca zabronił jej grania oraz korzystania z netu. Nic więcej jednak nie zrobił. „To, oczywiście, nic nie dało. Przez kilka dni udawałam, że się pilnie uczę, a potem było jak dawniej – opowiada nastolatka. – Znów godzinami szperałam w sieci. Maćka ostrzegłam, że jak na mnie doniesie, ja opowiem, że popala fajki w parku. Poskutkowało”. Mimo to Dorota nie była zadowolona. „Ja naprawdę chciałam się podciągnąć z matmy i całej reszty, ale nie dawałam rady – opowiada. – Nie umiałam się skupić. Cyfry latały mi przed oczami, męczyło mnie przeczytanie i zrozumienie jednego zadania. Ciągle myślałam o mailach i czatach. Zastanawiałam się, co komu napiszę...”. Na początku stycznia nastąpiła katastrofa. Tylko z trzech przedmiotów Dorota nie była zagrożona. „Błagałam nauczycieli, by dali mi szansę, obiecywałam, że się poprawię – wspomina Dorota. – Ale na poprawki nie przychodziłam. Odkryłam nowy sposób na szkołę: chorowanie. Przez to siedzenie przy kompie byłam blada, z podkrążonymi oczami. Wystarczyło powiedzieć mamie, że mam okres albo boli mnie brzuch i zostawałam w domu. Sam na sam z internetem, bo tata co prawda zabronił mi z niego korzystać, ale go nie odłączył”. Półrocze. Wystawianie ocen. I koszmar. Jedynki z matmy, historii, biologii, chemii, fizyki i geografii. W domu pierwsza od lat awantura. Ojciec krzyczy, że córka przynosi mu wstyd. Idzie do jej pokoju, wyciąga kabel zasilania do komputera i zapowiada, że to koniec. Dorota płacze. Po kilku dniach jadą na ferie do rodziny mamy. Rodzice cały czas mają córkę na oku. Wzięli jej podręczniki i teraz każą powtarzać materiał z pierwszego półrocza. Powrót do domu i... spokój. Dorota znajduje zapasowy kabel od telewizora. Pasuje do komputera. Podłącza go potajemnie i uspokaja się. Czekają na nią setki maili w skrzynce, masa nowości na portalach... „Wpadłam czwartego dnia – mówi dziewczyna. – Ojciec wrócił wcześniej z pracy. Nie słyszałam, jak wchodzi. Zajrzał do mnie i... rozpętało się piekło. Krzyczał, że chyba oszalałam, że to już choroba i trzeba mnie leczyć. Znalazł numer telefonu i umówił mnie na następny dzień do psychiatry. Wrzeszczałam, że to on zwariował, a nie ja. Że nie mam żadnego problemu, nie jestem psychicznie chora. Ale on tylko kazał mi się zamknąć”. Nazajutrz ojciec sam odwiózł córkę do szkoły i ja stamtąd odebrał. Potem zaprowadził ją do lekarza. Mówił tam za nią. Skarżył się, że: „córka spędza całe dnie w internecie”. „Lekarz powiedział, że jestem uzależniona – mówi Dorota. – Tłumaczyłam mu, że to nieprawda. On odpowiadał, że leczy alkoholików, narkomanów i ja też jestem chora. Twierdził, że »komputeroholików« wyleczył już wielu, ale jak zaczął pytać mnie o szczegóły, widać było, że nie wie, o czym mówię. Nie rozumiał, co to gadu-gadu, spam, lamer. Mimo to, kazał ojcu przyprowadzać mnie co piątek”. Gdy wrócili do domu, Dorota odkryła, że z jej pokoju zniknął komputer. „Zdecydowaliśmy z mamą, że go zabieramy” – wyjaśnił ojciec. Bała się jego gniewu, więc nie protestowała. Usiadła do książek, ale nie mogła się skupić, obsesyjnie myślała o surfowaniu. „Następne dni były straszne – mówi dziewczyna. – Wkurzało mnie dosłownie wszystko: żart kumpeli, pogoda. No i wcale nie łapałam lepszych ocen. Nic nie wchodziło mi do głowy. A ten koleś z poradni ciągle się pytał, czy umiem żyć bez komputera. Co miałam mu mówić? Kłamałam, że tak. On nawijał o etapach wychodzenia z nałogu, a ja zastanawiałam się, jakie pierwsze hasło wygoogluję, kiedy już dorwę się do internetu”. Mija tydzień, drugi, trzeci. Dorota ma dość terapii. Wmawia więc ojcu, że psychiatra interesuje się nią nie tylko jako pacjentką... „Tata uwierzył – wspomina Dorota. – Miałam nadzieję, że da mi spokój z leczeniem, ale nie. Znalazł inną poradnię, innego lekarza. Wkurzało mnie to. Powiedziałam ojcu, że się zabiję, jak będę musiała dalej chodzić do psychiatry. Chyba się przestraszył, bo wziął tydzień urlopu i rozmawiał ze mną godzinami, pomagał w lekcjach. Raz nawet popłakał się, mówiąc, że wie, jak bardzo mnie zaniedbuje. Teraz jednak wyraźnie chciał mi pomóc”. Dorota twierdzi, że „sama z siebie” zaczęła się wyciszać. Gdy już nie miała dostępu do komputera, z każdym tygodniem coraz mniej jej go brakowało. Poprawiła stopnie, zdała do drugiej klasy. „I zaraz po wakacjach ojciec dał mi w prezencie... laptop. Powiedział, że wie, jak bardzo lubię komputery i nie chce mi zabierać przyjemności. Zaznaczył jednak, że będzie mnie kontrolował i to on określi, jak dużo czasu mogę spędzać w necie”. „Od razu posprawdzałam stare adresy, przypomniałam sobie loginy – mówi Dorota. – Tylko że tata założył mi taką funkcję, która automatycznie wyłącza komputer po godzinie używania dziennie. Na początku mi to zbyt- nio nie przeszkadzało, ale szybko zaczęło być męczące. Czułam się coraz bardziej poirytowana, kiedy w trakcie jakiejś operacji laptop nagle przestawał pracować”. Nie wspomniała o tym ojcu, ale w ostatnim miesiącu kilkanaście razy wpadła do kafejki internetowej, by jeszcze chwilę posiedzieć w necie. I znów zasypiając myśli o tym, co ciekawego znajdzie w nim jutro lub czy Darth z Lublina odpowie jej na maila. „Martwię się, że wraca to, co było i że sama sobie z tym nie poradzę – mówi cicho Dorota. – Ale boję się powiedzieć o tym ojcu...”.

UWAGA: zdjęcie do artykułuy ma charakter ilustracyjny.