Znajomi lepsi i gorsi
Zaczęli się też zmieniać przyjaciele rodziców. Skończyły się posiadówki z dawnymi kolegami taty czy koleżankami mamy ze szkoły. Starzy zapraszali ich coraz rzadziej, zresztą sami przestali przychodzić, kiedy raz czy drugi mama pouczyła ich z wyższością, że bardziej opłaca się kupić markowe adidasy za 600 zł, zamiast badziewia za stówę i zdziwiła się, jak ktoś może nadal mieszkać w dwupokojowym mieszkaniu, bo ona nigdy nie wytrzymałaby w takiej ciasnocie. Ich miejsce zajęli nowi znajomi, którzy tylko się przechwalają, jaki to nowy superdrogi samochód, zegarek lub inny gadżet kupili. Najgorsze, że rodzice i na moich dawnych przyjaciół patrzą niechętnym okiem. Magda, kumpela z dzieciństwa, która wiele razy u mnie nocowała i nawet jeździła z nami na wakacje, jest teraz dla nich kimś gorszym, bo chodzi do publicznego liceum. Mama traktuje ją tak chłodno, że przestałam ją zapraszać, spotykamy się na mieście. Rodzice nie zaakceptowali też Roberta, chłopaka, z którym zaczęłam się umawiać. Pewnego razu przyszedł po mnie, gdy jeszcze nie byłam gotowa i siedziałam w łazience. Mama zaczęła go więc ”zabawiać”. Zaprosiła do salonu, kazała usiąść. ”Ale nie w fotelu, proszę, tam jest krzesło” – usłyszał od niej. Bo u nas w fotelach mogą siadać tylko ważni goście, skóra przecież się niszczy. Robert usiadł, a mama zaczęła go wypytywać, do jakiej szkoły chodzi i czym zajmuje się jego ojciec. Gdy usłyszała, że ma warsztat samochodowy, spojrzała na Roberta tak, jakby się obawiała, że ubrudzi jej podłogę olejem i smarami. Zmieszany, postawił szklankę z wodą na blacie ławy, zamiast na serwetce. Więcej nie trzeba było. Mama narobiła wrzasku, że jest prostakiem i nie potrafi się zachować, a ława teraz będzie do wymiany, bo wilgotna szklanka zostawiła na politurze ślad, którego na pewno nie da się usunąć. Zanim zdążyłam wybiec z łazienki, Roberta już nie było. Potem z nim rozmawiałam, przepraszałam go za zachowanie matki. Oczywiście już nigdy nie mogłam zaprosić go do siebie. Spotykałam się z nim potajemnie. Szybko się rozstaliśmy. Ale od tych foteli, jeśli zadrapię któryś paznokciem!”. Tego dnia przyszłam do domu i długo ryczałam... Starzy niektórych moich kolegów i koleżanek z liceum też mają sporo kasy, wypasione chaty, ale nie zachowują się tak... Czasami na przykład podwożą mnie swoimi samochodami. A moi... szkoda gadać. Niedawno, jak jechaliśmy, widziałam przez okno koleżankę z klasy z psem na rękach. Biegła, widać było, że się coś stało. Prosiłam, żeby się zatrzymali, podrzucili ją. ”Dziecko, czy wiesz, co pies może zrobić z tapicerką? I ile ona kosztowała?” – powiedział ojciec. Następnego dnia spytałam tę dziewczynę, co się stało i czy wszystko w porządku. Popatrzyła i zapytała: ”Widziałaś i nie zatrzymaliście się? Wielkie dzięki. Mój pies doznał silnej reakcji alergicznej. Biegłam z nim do weterynarza. Niestety, nie przeżył. Zabrakło dosłownie kilku minut...”.

Prostacy na salonach
O ile poprzednie historie były po prostu żenujące, o tyle po tej ostatniej ludzie ze szkoły zaczęli się ode mnie odsuwać. Tłumaczyłam tej koleżance, że strasznie mi przykro z powodu jej psa i że nie mogłam nic zrobić, wyglądała, jakby nawet uwierzyła, ale... Faktem jest, że mam coraz mniej znajomych. Dawni uważają, że mi odbiło i że zadzieram nosa, dla nowych jestem zbyt obciachowa i pretensjonalna. Nikt nie rozumie, że ja wcale taka nie jestem, że to wszystko przez moich rodziców...