Jesteś zła na swojego chłopaka, więc bez zastanowienia nazywasz go tępakiem i bezmózgim ćwokiem. Ale ty też czasem słyszysz od innych takie rzeczy. Np. kiedy zapominasz o wyrzuceniu śmieci, mama powtarza, że nic dobrego z ciebie nie wyrośnie. Niestety, każdemu zdarza się dokopywać innym, mimo że tak naprawdę mało kto robi to specjalnie. Dlaczego tak jest, skoro nikt tego nie chce?

Spadaj, debilu!
Ludzie obrzucają się epitetami, bo często sądzą, że słowa to tylko słowa – nie mogą narobić zbytnich szkód. ”Co z tego, że powiem jej, że jest przygłupia? Ona wie, że tak wcale nie myślę”. (Nieprawda: skoro wie, to dlaczegopłacze?). Poza tym wiele osób usprawiedliwa swój cięty język, twierdząc, że tylko mówi ”szczerą prawdę”. Nie do końca mają rację, bo powiedzenie komuś, że jest tępy, jest wyrazem ich subiektywnej oceny. I przeważnie służy wyładowaniu ich własnej agresji. Ludzie zachowują się w ten sposób, kiedy nie potrafią komuś wprost okazać tego, że są źli. To taka wojna podjazdowa: ”Nie powiem, że mnie wkurzasz, ale za to ukarzę cię, wtykając takie szpile, że ci w pięty pójdzie!”. To jest dużo prostsze niż bezpośrednia konfrontacja, bo nie trzeba bronić swoich argumentów (”Jesteś idiotą, to fakt i nie ma o czym dyskutować, zrób coś ze sobą, bo to twój problem”). A w razie gdyby rozmowa przybrała niepożądany obrót, zawsze można powiedzieć: ”Nie masz poczucia humoru? Wyluzuj, przecież żartowałam”, żeby nie musieć się tłumaczyć. Zdarza się również, że ranienie słowami to jeden ze sposobów, żeby zdobyć przewagę w związku... ”Mogę ci sprawić ból, więc mam władzę”. I na koniec: wielu ludzi po prostu nie znosi, kiedy inni mają dobre mniemanie o sobie. Wkurza ich, kiedy ktoś jest z siebie zadowolony, więc starają się go jak najbardziej zdołować. Ci ludzie nie znoszą siebie i dlatego chcą, żeby wszyscy tak mieli.

Auć! To boli!
No dobrze, ale co ci po tym, że wiesz, czemu ktoś jest wredny, skoro jego słowa i tak bolą? Jak to możliwe, że słowa ranią bardziej niż gesty? Cóż, bardzo trudno sięprzed nimi obronić, bo najczęściej nikt nas nie uczy reagować na obelgi. Albo staramy się oddać cios równie mocno, co tylko pogarsza sprawę (bo zaczyna się wojna na wyzwiska, która do niczego dobrego nie prowadzi), albo kładziemy uszy po sobie (”Czy ja przypadkiem nie przesadzam? Może nic takiego się nie stało?”) i gotujemy się w środku. Poza tym, niestety, ”najcelniejsze” są przytyki najbliższych osób. Bo jeśli ktoś zna cię tak dobrze, jak twój chłopak, to zna twoje najsłabsze punkty i kompleksy. Dlatego dobrze wie, gdzie uderzyć, żeby zabolało. Poza tym większość ludzi nie potrafi konstruktywnie przekazywać sobie krytyki. Zamiast mówić o konkretnych zachowaniach danej osoby (”Nie lubię, kiedy się spóźniasz”), oceniamy ją samą (”Jesteś żałosny!”). Takie słowa ranią najbardziej, potrafią nawet złamać serce.